Η Ζάκυνθος

Το τρίτο σε μέγεθος νησί των Επτανήσων, η καταπράσινη Ζάκυνθος, το νησί της ποίησης, του έρωτα και της καντάδας, η πατρίδα του Σολωμού και του Κάλβου αλλά και του Αγίου Διονυσίου, το νησί που είναι προικισμένο με πλούσιο φυσικό κάλλος, ιστορική και λογοτεχνική παράδοση και που πέρα από τις καταβολές του διαθέτει γνήσια ελληνική παράδοση.

Φτάνοντας κανείς με το καράβι, ειδικά το σούρουπο, αντικρίζει μια πόλη που θυμίζει Βενετία. Αριστερά ο «Άγιος» με το φωτισμένο καμπαναριό του και δεξιά η Χώρα με τον φιδίσιο δρόμο που ανηφορίζει για Μπόχαλη και το Βενετσιάνικο Κάστρο (3Km). H θέα του λιμανιού και της πόλης είναι μοναδική, το καλοκαίρι δε, τα ταβερνάκια και τα καφέ είναι σκέτη απόλαυση.

Στη Χώρα θα δείτε το Μουσείο Σολωμού & Κάλβου που είναι και το Μαυσωλείο τους στη πλατεία του Αγίου Μάρκου, εκεί φυλάγονται και τα χειρόγραφα του Εθνικού μας Ύμνου, στολές και έπιπλα εποχής καθώς και όλη η ιστορία των επιφανών οικογενειών του νησιού με τα οικόσημα τους. Στη πλατεία Σολωμού με τα νεοκλασικά της κτήρια θα δείτε το Βυζαντινό Μουσείο όπου έχουν συγκεντρωθεί εικόνες από πολλές εκκλησίες και μοναστήρια που χάθηκαν στο μεγάλο σεισμό. Ξυλόγλυπτα τέμπλα απαράμιλλης ομορφιάς και μία εκκλησίτσα που έπεσε και διασώθηκαν όλες οι τοιχογραφίες της. Ποιός είπε ότι εξέλειψε και η Βυζαντινή παράδοση;

Η κατεχόμενη Ζάκυνθος έλαβε ενεργά μέρος στον Αγώνα του Έθνους αφού οι πατριώτες Ζακυνθινοί όχι μόνο φιλοξένησαν τους κατατρεγμένους συμπατριώτες, πολλές φορές με κίνδυνο της δικής τους ζωής, αλλά και χρήματα προσέφεραν στον Αγώνα άλλωστε εδώ ήταν το φυτώριο της Φιλικής Εταιρείας. Στο Αργάσι το σημερινό Bar-Barrage είναι το «Σπίτι των Φιλικών» ενώ στον Αϊ-Γιώργη στη Μπόχαλη βρίσκεται η τρίπτυχη εικόνα στην οποία ορκίζονταν. Δίπλα, στο λόφο του Στράνι υπάρχει το σημείο που αγνάντευε ο Ποιητής και έγραψε τον Ύμνο στην Ελευθερία.

Στη Ζάκυνθο υπάρχουν τα ορεινά χωριά και τα χωριά του κάμπου υπάρχουν όμως και τα παραθαλάσσια που ανάμεσα σε κοφτούς βράχους, παχιά άσπρη άμμο και το παιχνίδισμα της τυρκουάζ θάλασσας οι χελώνες Caretta-Caretta βρίσκουν ακόμα καταφύγιο για την αναπαραγωγή τους, όπως στις παραλίες του Γέρακα (17km) και του Λαγανά (8Km) όπου βγαίνουν τη νύκτα.

Στα ορεινά χωριά (Κερί, Λιθακιά, Μαχαιράδο, Κοιλιωμένο) θα βρείτε τη πραγματική Ζακυνθινή φιλοξενία, θα χαρείτε την τοπική διάλεκτο, θα γευτείτε τη τοπική γαστρονομία και το ντόπιο κρασί. Το σγατζέτο, η παντσέτα, το χοιρομέρι, η γραβιέρα λαδιού και το λαδοτύρι συνοδεία με το μαστελάδο, το μπρούσκο ημίξηρο κρασί θα σας μείνουν αξέχαστα και για το τέλος αφήστε χώρο για μελένια μαντολάτα και παστέλι.

Όπου και να πάτε η ιστορία μπερδεύεται με το σήμερα. Από τα Μοναστήρια και τις Εκκλησιές που θα ακούσετε την ιδιότυπη ζακυνθινή ψαλμωδία (της Αγίας Μαύρας, του Αϊ Γιώργη των Κρημνών του 16ου αιώνα, της Κυρίας των Αγγέλων στη Χώρα κλπ) ως τα ταβερνάκια, εκεί που δεν αργεί να ανάψει το γλέντι με τις καντάδες και τις Αρέκιες (χωρίς όργανα από το «al orecchia», με τ’αυτί). Η ομώνυμη ταβέρνα θα σας μείνει αξέχαστη.

Σ’ αυτό το νησί πρέπει να χαθείτε για να προλάβετε να τα δείτε όλα. Το ηλιοβασίλεμα να θαυμάσετε το «Ναυάγιο» από ψηλά. Περνώντας από το Κοιλιωμένο να φάτε στο Εστιατόριο «Αλιτζερίνοι»-κτήριο του 16ου αιώνα- μπορεί η κόρη του σπιτιού να παίξει ακορντεόν και να τραγουδήσετε μαζί της. Να αναζητήσετε κοντά στον Αγαλά το σπήλαιο του Αγίου Δαμιανού με τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες και για να ξαποστάσετε, σταματήστε σε κάποιο οινοποιείο, στο πιο παλιό, η πύλη της εισόδου αναγράφει το 1638 ως έτος έναρξης λειτουργίας του και διαθέτει υπαίθριο μουσείο οινοποιητικών μηχανημάτων και οργανική καλλιέργεια.

Η λέξη «ρεπάρο» δηλαδή ξεκούραση, σ’αυτό το νησί έχει άλλη διάσταση, γι’ αυτό στη Ζάκυνθο, «το Φιόρο του Λεβάντε», θα ξανάρθετε σύντομα !